திங்கள், மார்ச் 14, 2016

பாஸ்வேர்டு





நட்டநடு சாலையின் மஞ்சள் கோட்டில் அவனும் அவளும் நின்றிருந்தனர். அவர்களுக்கு முன்னும் பின்னும் கொக்கியில் மாட்டிய ரயில்பெட்டிகள் போல வாகனங்கள் தொடர்ச்சியாகப் போய்க்கொண்டிருந்தன. ஐந்து நிமிடங்களுக்கு மேலாக சாலையைக் கடக்க வழிகிடைக்காமல் நின்றிருந்தனர். அது சாலையைக் கடப்பதற்கான தடம் அல்ல. வாகனங்களுக்கு இடையே அரிதாக இடைவெளி விழும்போது, தற்கொலை முயற்சி போல பாய்ந்து சென்று சாலையைக் கடந்துவிட வேண்டும். ஆனால், இடையில் வெளியே இல்லாத வாகனச் சுவர்.
சற்று தூரத்தில் சிக்னல் இயந்திரம் இருந்தது; ஆனால் அது வேலை செய்யவில்லை; போக்குவரத்து போலீஸாரும் இல்லை. இரண்டு பேருக்குப் பரிதாபப்பட்டு வாகனங்கள் நிற்பதாகவும் இல்லை.  ஒருவரை ஒருவரை ஒருவர் வழித்துணைபோல பார்த்துக்கொண்ட அந்தத் தருணத்தில்தான் அவர்களுக்குள் பார்வை அறிமுகம் நிகழ்ந்தது.
``சிட்டி பேங்க் நான்கு மணி வரைக்கும்தானே?’’ என அவள் கேட்டபோதுதான் அவனும் ஒரு புன்னகையோடு தயார் ஆனான். அவளும் புன்னகைத்தாள்.
அவன் கடிகாரத்தைப் பார்த்துவிட்டு, ``இன்னும் அஞ்சு நிமிஷம்தான் இருக்கு. இன்னைக்கு லாஸ்ட் நாள் வேற’’ என்றான். அந்த வாகனத்  திரளில் மனிதர்கள் இருவர் பேசுவதற்கான சூழ்நிலை இயல்பாகவே உருவாகியது.
உடனடியாக அவள் ஒரு காரியம் செய்தாள். அவளுடைய கைப்பையில் இருந்து செல்போனை எடுத்தாள். வேகமாக சில பட்டன்களை அழுத்தினாள். பொறுமை இன்றி காத்திருந்தாள். அவள் முகத்தில் புன்னை மலர்ந்தது. ``ஆன்லைன்லயே கட்டிட்டேன்.’’ செல்போன் குறுஞ்செய்தியைப் பார்த்தபடி, பொதுவாக சொன்னாள். ஆனால், அதைக் கேட்பதற்கு அங்கு அவன் ஒருவன் மட்டும்தான் இருந்தான்.
அவள் முடிவெடுத்த வேகம், தொழில்நுட்பத்தை சட்டென பிரயோகித்த திறமை, விழிகளைச் சுழற்றியபடி சொன்ன பாணி... எதனாலோ அவனுக்கு அவளைப் பிடித்துப்போனது. அவள் மஞ்சள் நிறப் புடவை கட்டியிருந்தாள். அதே நிறத்தின் சகோதர வேறுபாடுதான் அவளுடைய நிறம். அவ்வளவு மலர்ச்சியான விழிகள். கேமிரா படம் எடுப்பதுபோல் அதன் இமைகள் மெல்ல மூடித் திறந்தன. சுருள் சுருளான கருப்பான தலைமுடி, வாகன ஓட்டத்துக்கு ஏற்ப காற்றில் அலைபாய்ந்தது. மஞ்சள் நகப்பூச்சு. நீளமான விரல்கள். 10 வினாடியில் மிக அதிகமாகவே அவனால் கவனிக்க முடிந்தது.
``நீங்க எவ்வளவு கட்டணும்?’’
``பனிரெண்டாயிரம்.’’
``இப்ப கட்டப்போறீங்களா?’’
``செல்போன்ல (‘கட்டத் தெரியாதே’ என்பது பாவனையில்)... இன்னைக்குத்தான் கடைசி தேதி...’’ என்றபடி பாக்கெட்டைத் தொட்டான்.
``கடைசி தேதியா?... கடைசி நிமிஷம். சரி, உங்க கிரிடிட் கார்டை எடுங்க.’’ மேஜிக் செய்பவர்கள் திடீரென எதிர்வரிசையில் ஒருவரை அழைத்து, `உங்ககிட்ட ஒரு பத்து ரூபா நோட்டு இருந்தா கொடுங்க’ என்பாரே அப்படி... ஆச்சர்யம் நடக்கக் காத்திருக்கும் சந்தர்ப்பம் போல கட்டுப்பட்டு, கிரிடிட் கார்டை எடுத்து நம்பரைக் காட்டினான். சில வினாடிகளில் அவனுடைய தொகையையும் கட்டிவிட்டு, அவளுக்கு வந்த குறுஞ்செய்தியைக் காட்டினாள். ``ஆக்டிவேட்டட்.’’
``பனிரெண்டாயிரத்தை எடுங்க.’’
எல்லாம் கனவுபோல இருந்தது. அவன் பணத்தை எடுத்துக்கொடுத்தான்.
``இனிமே ``நாம ரோடை கிராஸ் பண்ண வேண்டியது இல்லை.’’ அவளுடைய பேச்சில் சிநேகமும் உரிமையும் இருந்தது.
``திரும்பிப் போகணுமே? கிராஸ் பண்ணித்தான் ஆகணும்.’’ என்னமாக மடக்கிவிட்டோம் என ஓர் அசட்டுப் பூரிப்பு அவனிடம்.
``யா. அப்கோர்ஸ். இந்தப் பக்கம் அவ்வளவு ட்ராஃபிக் இல்லை. நீங்க எங்க போகணும்?’’ உரிமையாகக் கேட்டாள்.
``இங்க ஒரு மல்டிமீடியா  இன்ஸ்டிட்யூட் நடத்துறேன். ஆனந்த் தியேட்டர் பக்கத்தில.’’
அவர்கள் சாலையைக் கடந்து, ஸ்பென்ஸர் பக்கத்தில் வந்து நின்றனர். ``ஆனந்த்னு ஒரு தியேட்டரா? நான் கேள்விப்பட்டதே இல்ல.’’
``அந்த தியேட்டரை இடிச்சுட்டு காம்ப்ளெக்ஸ் கட்டிட்டாங்க... நீங்க மெட்ராஸுக்குப் புதுசா?’’
``ஆமா. ரெண்டு வருஷமாச்சு.. ஸ்பென்ஸர்ல பொட்டிக் வெச்சிருக்கேன்.’’
விசிட்டிங் கார்டை எடுத்துக்கொடுத்தாள். தன்னுடைய கார்டை கொடுக்கும் சந்தர்ப்பத்துக்காக ராகவேந்தரருக்கு நன்றி சொல்லிக்கொண்டான். அவனுக்கு ரஜினியின் மூலமாக ராகவேந்தர் அறிமுகம். அதே நேரத்தில் அவளுடைய செல்போன் மெல்லிய ‘டிங்’ ஒலியை எழுப்பியது. எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு, ``உங்க அமௌன்ட் ட்ரான்ஸ்பர் ஆகிடுச்சு’’ என்றாள்.
``ஓ... தாங்க்ஸ்.’’
புன்னகையைக் காட்டிவிட்டு, பதில் வழியலை ஏற்றுக்கொண்டு ஸ்பென்ஸர் கட்டடத்துக்குள் நுழைந்து, கண்ணில் இருந்து மறைந்தாள். மனதில் இருந்து மறையவில்லை. அவளுக்கு முப்பது வயது இருக்கலாம். அவனுக்கு 42. அவனுக்குத் திருமணம் ஆகி ஒரு பையன். மாமனார் கண்காணிப்பில் ஹாஸ்டலில் ப்ளஸ் டு. அவளுக்கும் கல்யாணம் ஆகி இருக்கக்கூடும். மகனோ, மகளோ இருக்கலாம். இது சரியில்லை. இந்த வயதில் மனதைப் பறிகொடுப்பது பொருத்தமாகவே இல்லை. வீண் பிரச்னைகளும் மன உளைச்சலும்தான் ஏற்படும் என தேற்றிக்கொண்டு, அரும்பிய காதலை அப்படியே கிள்ளி எறிய நினைத்... அப்போது  அவளிடம் இருந்து போன் வந்தது. ``நூறு ரூபாய் அதிகமா இருக்கு. ஓ.எம்.ஜி. உடனே, எனக்கு நீங்க இந்த நம்பருக்கு கால் பண்ணுங்களேன்’’ என அவசர அவசரமாக போனை கட் செய்துவிட்டாள். இப்படி கணக்கு பார்க்கிறாளே என்ற சிறிய எரிச்சலுடன்தான் அவளுக்குப் போன் செய்தான். என்ன ஆச்சர்யம்? அவளுடைய ரிங் டோனும் `டோன்ட் வொர்ரி பீ ஹாப்பி’ என பாப் மெர்லியின் குரல். `ஆச்சர்யமா இருக்கில்ல? அதுக்காகத்தான் போன் பண்ணச் சொன்னேன்.
அவளோடு பழகவும் அவளைப் பிடித்துப்போகவும் காரணங்கள் கூடின. அவர்களுக்குள் வேறு என்னென்ன ஆச்சர்யங்கள் இருக்கக் கூடும்? இருவருக்கும் அண்ணா சாலையிலேயே ஆபீஸ். அப்புறம்...?  இருவரின் அலைபேசி எண்களும் 88 என முடிந்திருந்தன. எடுத்துச் சொன்னபோது, ``ஓ! சர்ப்ரைஸ்’’ என்றாள்.
ஏதாவது காரணங்கள் சொல்லி அவளுடைய ‘துலிப் பொட்டிக்’குக்கு இரண்டு முறை போனான். முதல் முறை ஸ்பென்ஸரில் ஒரு சட்டை எடுக்க வந்ததாகச் சொன்னான். ``ஓ... இங்கதான் உங்க ஷாப்பா?’’ என செயற்கையாகச் சொல்ல வேண்டியிருந்தது.
இரண்டாவது முறை டீ சர்ட். அதன் பிறகு நிறைய முறை சென்றான். காரணங்கள் தேவைப்படவில்லை. அவள் அறிவாலயத்துக்கு எதிரே ஒரு பெரிய அப்பார்ட்மென்ட்டில் தனியாக வீடு எடுத்து தங்கியிருந்தாள். வைத்தது வைத்த இடத்தில் இருக்கும் அழகான வீடு. அவளுக்கு யாருமே இல்லை. சொந்த ஊர் பெங்களூரு. பெயர் ரஞ்சனி. அவளுடைய பெற்றோருக்கு ஒரே ஒரு மகள். பெற்றோர் ஷீரடிக்கு காரில் பயணம் சென்றபோது விபத்தில் இறந்துபோனதால் பெற்றோரையும் கடவுள் நம்பிக்கையையும் ஒரே நாளில் இழந்துவிட்டதாகச் சொன்னாள். அவளுக்கு அப்போது 12 வயது. மாமாவும் மாமியும் உடன் இருந்தனர். 20 வயதில் திருமணம் நடந்தது. 21-வது வயதில் டைவர்ஸ் மனு கொடுத்து, 24-வது வயதில் விடுதலை. மாமா, மாமிக்கு கொஞ்சம் பணத்தைக்கொடுத்து ஊருக்கு அனுப்பிவைத்தாள். வீட்டை விற்று எடுத்துக்கொண்டு மும்பையில் போய் செட்டில் ஆனாள். அங்கே நான்கு வருடங்கள். கார்மென்ட்ஸ் வைத்திருந்தாள். சென்னைக்கு வந்து இரண்டு வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. இதுதான் அவள் சொன்ன சுருக்கமான வரலாறு. அவளுடைய வாழ்க்கை ஆங்காங்கே நிரப்பப்படாத ரகசியங்களால் மூழ்கியதாக இருந்தது. ஆங்காங்கே சில ஏன்கள் இருந்தன.
அவன் பெயர் குமார். அவனுடைய வாழ்க்கையில் இத்தனை அட்வென்ச்சர்கள் இல்லை. பிறந்தது, படித்தது, வளர்ந்தது, தொழில் தொடங்கியது, நான்கே ஆண்டுகளில் ப்ரஸ்ட் கேன்சரில் மனைவியைப்  பறிகொடுத்தது எல்லாமே சென்னையில்தான். தன் வாழ்வில் வேறு ஒரு பெண்ணுக்கு இடம் இல்லை என முடிவெடுத்து பத்து ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன. ரஞ்சனி அந்த முடிவை மாற்றிவிட்டாள். இருவருக்குமான இழப்புகளே அவர்களின் சிறப்பு சலுகை ஆகிவிட்டது. குமார் அவ்வப்போது அவளுடைய வீட்டிலேயே தங்கிச் செல்வதற்கு அளவுக்குப் போதுமானதாக அந்த சலுகை இருந்தது.
அவள் எல்லாவற்றையும் நீட்டி முழக்கிச் சொல்பவளாக இருக்கிறாள் என குமார் நினைக்கவில்லை. எதையும் கருத்தாகப் பேசுபவளாக அவனுக்குத் தெரிந்தாள். ``என்னுடைய ப்ரீபெய்ட் கார்டை போஸ்ட் பெய்டா மாத்திட்டேன். கடைக்காரன், ரேஷன் கார்டு இருக்கான்னு கேட்டான். நான் இல்லைன்னு சொல்லிட்டேன். ஆதார் அட்டை இருக்கான்னு கேட்டான். அதுவும் இல்லைனு சொன்னேன். ஓட்டர் ஐடி இருக்கான்னு கேட்டான். அதுவும் இல்லைன்னு சொன்னேன். அப்ப உங்களுக்கு எப்படி குடுக்கறதுன்னு சொல்லிட்டான். நல்ல வேளையா என்கிட்ட பாஸ்போர்ட் இருந்துச்சு. அது அப்பா, அம்மா இருக்கும்போது வாங்கிவெச்சது. நடுவுல நல்ல பொண்ணா ரினிவல் பண்ணியிருந்தேன். ஒருவழியா பாஸ்போர்ட்டை வெச்சு போஸ்ட் பெயிடா மாத்த முடிஞ்சது’’ என்பாள். இது ஒரு உதாரணம்.
இன்னொரு உதாரணம்... ``காலையில் ஓட்டலுக்குப் போனேன். தோசை இருக்கான்னு கேட்டேன். பொங்கல்தான் இருக்குன்னு சொன்னான். எனக்கு நல்ல பசி. தோசைக்காக ஓட்டல் ஓட்டலா அலைய முடியுமா? சரி சாப்புடுவோம்னு முடிவுபண்ணேன். பொங்கலுகுக்கு வடைகறி கிடைக்குமான்னு கேட்டேன். சாம்பார், சட்னின்னு சொன்னான். எனக்கென்னவோ அந்த காம்பினேஷனே பிடிக்காது. வேண்டாம்னு சொல்லிட்டு சப்பாத்தி சாப்பிட்டேன்.’’
இவள் தரப்பை அவளுடைய வழக்கமான குரலிலும் அவளுடன் உரையாடிய மாற்று ஆட்களின் குரல்களுக்கு சற்றே பேஸ் வாய்ஸிலும் பேசி, அதை நடித்துக்காட்டாத குறையாக விவரிப்பது கொஞ்சம் அதிகம்தான். சுமதி அப்படி பேச மாட்டாள். பல சம்பாஷணைகளுக்கு ஒரே எழுத்தில் `ம்’ என முடித்துவிடுவாள்.
ரஞ்சனியிடம் பேச்சுக்கு செவிசாய்க்கும் சுவாரஸ்யம்.  காலையில் அவள் சப்பாத்தி சாப்பிட்டதைத்  தெரிந்துகொள்வதே குமாருக்கு மேலதிக தகவல்தான். பிரீ பெய்ட், போஸ்ட் பெய்ட் ஆனது என்ற ஒரு வரி தகவல்கூட அவனுக்குக் கொஞ்சமும் அவசியம் இல்லாததாக இருந்தது. ஆனாலும் ரசிக்க முடிந்தது. அவள் பேசப் பேச அவளுடைய தனிமைதான் அத்தகைய நீளமான உரையாடல்களுக்குக் காரணமாக இருக்க வேண்டும் என அவன் வருத்தப்பட்டான். குழந்தையின் விவரிப்புகள் போல அதை அவன் ரசித்தான். யாரும் இல்லாத அவள் இத்தனை நாட்களாக யாரிடம் இவ்வளவு நேரம் விவரித்திருப்பாள் என பரிதாபமும் பாசமும் அதிகரித்தன. அவள் நிறைய பேசினாலே ஒழிய அவளுடைய சில பகுதிகளைப் பகிர்ந்துகொள்வதில் மிகுந்த கவனமாக இருந்தாள்.
 ஆனால், இன்னொரு ஆபத்து மெல்ல வளர்ந்தது. அவளும் அவனிடமும் அதே போன்ற விரிவான பேச்சை எதிர்ப்பார்த்தாள்.
`ஏன் சொன்ன நேரத்துக்கு வரலை’ எனக் கோபப்பட்டாள்.
`வழியில் ஒரு ஆக்ஸிடென்ட்.'
`அடிபட்டுவிட்டதா?’ - பதறிப்போய் கேட்டாள்.
`ஆக்ஸிடென்ட் எனக்கில்லை. வழியில் வேறு ஒருத்தருக்கு.’
`சரியா சொன்னாத்தானே? காரா?’
`இல்லை. பைக், ஆட்டோ.’
`அடிபட்டுடுச்சா?’
`அடிபடலைன்னு சொன்னேனே?’
`உங்களுக்கு இல்ல. பைக்ல வந்தவருக்கு.’
`எதுக்கு அவ்ளோ டீடெய்ல்? நீ போய் மருந்து போடப்போறியா?’
`பச்.’
`சாரி... சாரி. சின்ன சிராய்ப்புதான். பெரிய காயம் எதுவும் இல்லை.’
`அதற்கும் தாமதமாக வந்தததற்கும் என்ன சம்பந்தம்?’
`இரண்டு பேரும் வாகனங்களைக் குறுக்கும் நெடுக்குமாக நிறுத்திவிட்டு சண்டை போட்டுக்கிட்டானுங்க. அதனால் ட்ராஃபிக் ஜாம்.’
அவனுக்கு பதில்சொல்லும் சுவாரஸ்யம் இல்லை. ஆனால், சுவாரஸ்யமாகக் கேள்வி கேட்டபடி இருந்தாள். கிளம்பிப் போய் அவர்களின் பிரச்னையைத் தீர்த்துவிட்டு வரப் போகிறாயா எனக் கேட்க நினைத்தான். கேட்கவில்லை. மனம் வாயைக் கட்டுப்படுத்திவிட்டது.
மனிதர்களுக்குள் நெருக்கம் ஏற்படுவது என்பது அவர்களின் உரிமைகளில் நாம் எத்தனை சதவிகிதம் தலையிடுகிறோம் என்பதைப் பொறுத்துதானே? `எதுக்கு வீண்பேச்சு?’ என ஒரு தரம் சொன்னான்.
``எதுவும் பேசக் கூடாதா நான்? என்னைப் பற்றி ஒரு அக்கறையும் இல்லை.’’ இது அவள் அவன் மீது தொடுத்த உரிமை மீறல்.
குமார் தனிக்கட்டை என்று சொல்லிக்கொள்வது ஒரு சம்பிரதாயம்தான். தூரத்தில் இருக்கும் சொந்த பந்தங்களால் அந்தக் கட்டை புதர் சூழப்பட்டிருந்தது. மாமனார் கண்காணிப்பில் பையன் படித்துக்கொண்டிருந்தான். ஆனால், குமாரும் மாமனாரின் கண்காணிப்பில்தான் இருந்தான். கொஞ்ச நாட்களாக குமார் சரியாக அவர்களுடன் தொடர்பில் இருக்கவில்லை என்ற சின்ன வித்தியாசமே அவர்களை விபரீதமாகச் சிந்திக்க வைத்திருக்க வேண்டும். ஆரம்பத்தில் நல்லபடியாக, அவர்களாகவே மாப்பிள்ளைக்கு என்ன துக்கமோ என வருந்தினர். பிறகு மாப்பிள்ளை இப்போதுதான் சந்தோஷமாக இருக்கிறார் என்பதை அறிந்ததும் மேலும் வருந்த ஆரம்பித்தனர். அவன் மட்டுமே இருக்கும் அவனுடைய அவன் சரியாக வருவது இல்லை எனத் தெரிய ஆரம்பித்தது.
வீட்டுக்கு வருவது இல்லையாமே என ஜாடை மாடையாக  விசாரிப்பார்கள். இன்ஸ்ட்டிட்யூட்டில் கொஞ்சம் வேலை என்று காரணம் சொல்வது அவனுக்கே ஓவராக இருந்தது. அவர்கள் தரப்பு சந்தேகங்கள் நாகரிகமாக ஆரம்பித்து, எதற்கு உடம்பைக் கெடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்? இன்ஸ்டிட்யூட்டே வேண்டாம். வீட்டில் சும்மா இருந்தால் போதும் என்பதாக மாறியது. வேறு என்ன, மாப்பிள்ளை தவறான பாதையில் போகிறார் என்ற வருத்தம்தான்.
எல்லா ரகசியங்களும் அதை ஆராய்வதற்கு ஆட்கள் இல்லாதவரைதான். நிறுவனத்தில் வேலை செய்பவன், நண்பன், உறவினர்... எல்லாத் தரப்பினருக்கும் சந்தேகம் வந்தது. யாரோ சிலர் ரஞ்சனியைப் பூக்காரி எனச் சொல்லிவிட்டனர்.
மாமனார், மாமியார் ஊரில் இருந்து கிளம்பிவந்தனர். ``வேணும்னா ரெண்டாந்தாரமா கல்யாணம் பண்ணிக்கங்க மாப்பிள்ளை’’ அவருக்குத் தெரிந்த பாஷையில் நேரடியாகச் சொன்னார் மாமனார்.
`அவங்களுக்கு கல்யாணத்தின் மேலே எல்லாம் நம்பிக்கை இல்லை.’
‘பூ யாவாரம் செய்றதா சொன்னாங்களே?’
‘இல்லை. பொட்டிக் ஷாப்’
‘ஏதோ ஒண்ணு. பையனை வேணும்னா நானே பாத்துக்குறேன். நீங்க சந்தோஷமா இருந்தா போதும்.’
இந்த விவாதமே தலைவலியாக இருந்தது. பெண்ணோடு பழகுவது என்றாலே வெச்சுருக்கான், கீப்பு, எவளோ வளைச்சுப்போட்டுட்டா இப்படித்தான் பேசுகிறார்கள். ரஞ்சனி பெருமைக்குரியவள். மரியாதைக்குரியவள். பண்பானவள்... எப்படிச் சொன்னாலும் சமூகத்தின் வாய் தவறாகத்தான் பேசும். கண் தவறாகத்தான் பார்க்கும்.
அவளைக் கல்யாணத்துக்கு சம்மதிக்க வைப்பதுதான் பேச்சையும் பார்வையையும் சீராக்கும். அதற்கான பேச்சுவார்த்தைக்கான சூழலை அவளே உருவாக்கியிருந்தாள். அன்று மாலை அவன் அவள் வீட்டின் காலிங் பெல்லை அழுத்த எத்தனித்துக்கும் முன் கதவில் அந்த பலகையைப் பார்த்தான். பீங்கான் எழுத்தில் ரஞ்சனி குமார் என்று போர்டு மாட்டியிருந்தது. தகுந்த காரணத்தைச் சொன்னாள்.
`பேப்பர் பையன், கொரியர் பையன், சிலிண்டர் கொண்டு வருபவன், எலக்ட்ரீஷியன் என்று ஒரு நாளைக்கு ஒருவன் வருகிறான். இந்தப் பெயர்தான் பாதுகாப்பு. குமார் என்றால் நீங்கள்தான் என்று யாருக்குத் தெரியப் போகிறது?’
``நான்தான் குமார் எனத் தெரிந்தால் எனக்கு ஓ.கே-தான்.’’ சிறிய இடைவெளிவிட்டு, ஒய் டோன்ட் வி மேரி?’’ என விண்ணப்பித்தான். ஏற்கெனவே சாதாரணமாக இந்தப் பேச்சு வந்தபோதும் அவள் அதைத் தவிர்ப்பது தெரிந்தது.
``நான் கல்யாணத்துக்கெல்லாம் சரியான ஆள் இல்லை. என்னுடைய சுதந்திரம் முக்கியம்னு நினைப்பேன். என்னோட மாமா, மாமி, என் கணவன், டெல்லியில என் தோழி.. எல்லாருமே ஏதாவது ஒரு சந்தர்ப்பத்தில பிடிக்காம போயிட்டாங்க. எனக்கு டயம் கொடுங்க.''
அவளுக்கு மிகுந்த யோசனையாக இருந்தது. உள்ளே வந்ததும் கதவை மெல்ல சாத்தினாள். அவள் எதுவுமே சொல்லவில்லை. இரண்டு நாட்கள் கழித்து, ``அதுமட்டும் வேண்டாம்’’ என்றாள்.
அடுத்த மாதமே இன்னொரு வளையம்.
அவனும் அவளும் எடுத்துக்கொண்ட செல்ஃபி ஒன்றை வீட்டு ஹாலில் போட்டோ ஸ்டாண்டில் வைத்திருந்தாள். அவள் அவன் தோளில் சாய்ந்திருக்க, அவன் அவளுடைய கன்னத்தைக் கைகளால் தாங்கியிருப்பது மாதிரியான படம். அவள் கருப்பு சுடிதாரில். அவன் மஞ்சள் நிற டீ சர்ட்டில்.
‘‘கல்யாணம் மட்டும் வேணாம். அப்ப, இதை எதற்கு ஹாலில் மாட்டணும்?’’
அந்தப் படத்தைப் பார்த்து அவன் மகிழ்வான் என எதிர்ப்பார்த்திருந்தாள் என்பது புரிந்திருந்தும் அப்படிக் கேட்டான்.
``கல்யாணம் பண்ணாம இருக்கறது ரெண்டு பேருக்கும் நல்லதுதானே?’’
``சிம்பிளா கேட்கிறேன். ஏன் கல்யாணம் வேண்டாங்கிறே?’’
‘‘சொன்னேனே? அது பெரிய கமிட்மென்ட். அதுக்கு நா தயாராகிட்டேனான்னு தெரியலை.’’
‘‘இன்னும் என்ன தயாராகணும்?’’ அந்தக் கேள்வியில் பொதிந்திருந்த கொச்சைத் தன்மை, அவளை முகம் வாடவைத்தது. எழுந்து அந்த போட்டோ ஸ்டாண்டை எடுத்து, பீரோவில் வைத்துவிட்டாள்.
குமாருக்குப் பிடித்த நண்டு பொரியல் செய்துகொண்டிருந்தாள். ரஞ்சனியின் லேப்டாப் கட்டில் மேல் கிடந்தது. ஃபேஸ்புக்கில் விஜயகாந்த் மீம்ஸ், மோடி மீண்டும் இந்தியாவுக்கு வருகை புரிந்திருப்பது, நீயில் இருக்கிறேன் நான் எனக் காதல் புலம்பல்... இப்படியாகப் படித்துவிட்டு, அதே மூடில் ரஞ்சனிக்கு ஒரு கவிதை எழுதி மெசேஜ்  பாக்ஸில் போட்டான்.
அதற்கு அவள் எப்படி ரியாக்ட் செய்வாள் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். ''வாவ்... ஃபன்டாஸ்டிக்... எப்படிப்பா எழுதறே?''
அவளுடைய பாஸ்வர்டு தெரிந்தால் அதையும் நாமே பதிலாகவும் போடலாமே என நினைத்தான். அவளுடைய பாஸ்வேர்டு என்னவாக இருக்கும்? மூன்று ஆப்ஷன்களில் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். சவாலான விஷயமாக இருக்கவே, சிறிய பேப்பரில் வெவ்வேறு காம்பினேஷனில் பல வார்த்தைகளை எழுதிப் பார்த்தான்.
ரஞ்சனி சமையல் அறையில் இருந்து, `என்ன யோசனை?’ என்றாள்.
‘‘சர்ப்ரைஸ்’’ என்றான்.
1.பெங்களூர்
2.ஷிர்டி
3.துலிப்
கடைசியாக இந்த மூன்றைத் தேர்ந்தெடுத்தான். முதல் ஆப்ஷன்... ம்ஹூம். இரண்டாவது? இன்னும் ஒரு வாய்ப்புதான் இருக்கிறது என்றது எஃப்.பி.
மூன்றாவது ஆப்ஷனில் அவளுடைய பேஸ்புக் திறந்துகொண்டது. மண்டு இத்தனை லகுவாகவா  பாஸ்வேர்டு வைப்பாள்?
``ஹாய்... கம் இயர்... ஒரு சர்ப்ரைஸ்.’’
அவள் ஆர்வமாக வந்து அமர்ந்தாள். ``என்ன கே?’’
``நான் ஒரு காதல் கவிதை எழுதினேன். உனக்கு...?’’
``சூப்பர்.’’
``இரு... அந்தக் கவிதையைப் படிச்சுட்டு நீ எப்படி ரியாக்ட் பண்ணுவேன்னு நானே கற்பனையா ஒரு போஸ்ட் போட்டிருக்கேன்.’’
அவள் கவனம் ஊன்றிப் படித்தாள். ``இது என் எஃப்.பி. அக்கவுன்ட் ஆச்சே?’’
``ஆமா... உன் பாஸ்வேர்டைக் கண்டுபிடிக்கிறது பெரிய விஷயமா?’’
கையில் பீங்கான் தட்டில் வைத்திருந்த நண்டு பொரிலலப்படியே கீழே போட்டாள். ``கெட் அவுட் ஐ ஸே... பிளீஸ் கெட் அவுட். நான் மிருகமா மாறதுக்குள்ள வெளிய போய்டு. தட் இஸ் த லிமிட்.''
``ஏய் என்ன ஆச்சு?’’
``என்னுடைய பர்ஸனல்னு ஒண்ணு இருக்கு. அங்கே தலையிட்டீங்கன்னா, அது எனக்குப் பிடிக்காது’’
``நமக்குள்ள என்ன பர்ஸனல்? படுக்கைய ஷேர் பண்ணும்போது, பாஸ்வேர்டை ஷேர் பண்ணக்கூடாதா?’’
``மூணு எண்றதுக்குள்ள வெளிய போயிடு. யூ கிராஸ் த லிமிட்.''
''நீயும்தான்'' குமார் கார் சாவியை எடுத்துக்கொண்டு விருட்டென அங்கிருந்து வெளியேறினான். அவனுக்கு அவமானமாக இருந்தது. பாஸ்வேர்டு அத்தனை பெரிய விஷயமா என்ற அதிர்ச்சியில் இருந்து அவன் மீளவே இல்லை. கொஞ்சநாளில் எல்லாம் சரி ஆகிவிடும்... ஆறட்டும் எனக் காத்திருந்தான். அவளுடைய பிறந்தநாள். வாழ்த்துச் செய்தி அனுப்பினான். நாட் சிஸீவ்டு. போன் செய்து பார்த்தான், அந்த எண் உபயோகத்தில் இல்லை. கடைக்குச் சென்று பார்த்தான், அங்கே வேறு ஒரு மொபைல் கடை இருந்தது. வீட்டுக்குச் சென்று பார்த்தான், அங்கே ஒரு மார்வாடி குடும்பம் இருந்தது.
உச்சிப்பொழுதில் பனி நீர் போல அவள் மறைந்துவிட்டாள். புதிய பாஸ்வேர்டுடன் அவளுக்கான பிரத்யேக ரகசியங்களுடன் ரஞ்சனி எங்கோ இருந்தாள். 

வியாழன், நவம்பர் 13, 2014

இடுக்கண் களைதல்



தளபதி திரைப்படம் ரிலீஸ். 10 ரூபாய் டிக்கெட் 40 ரூபாய் வரைக்கும் ப்ளாக்கில் போனது. தியேட்டர் வாசலில் பேனர்களை மட்டும் பார்த்துவிட்டு வீட்டுக்குத் திரும்பிய அன்று இரவுதான் அண்ணாமலை காரில் வீட்டுக்கு வந்தான்.
அவன் வந்த காரில் மொத்தம் ஐந்து பெண்கள் இருந்தனர். கார் கண்ணாடிகளை ஊடுருவிக்கொண்டு அவர்களைப் பார்ப்பதற்குக் கூச்சமாக இருந்தது. அவர்கள் அனைவரும் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள் என்பதே என்னை சங்கடப்படுத்திக்கொண்டிருந்தது. அண்ணாமலை வந்த காரில்தான் கொத்தாக அத்தனைப் பெண்கள் இருந்தார்கள். அண்ணாமலையிடம் பேசிக்கொண்டே என்னையும் மீறி காரைப் பார்ப்பதை என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. காருக்கு ஒரு மெல்லிய விளக்கு எரிந்தது. அந்த வெளிச்சம் என் ஆர்வத்தை அதிகப்படுத்துவதாக இருந்தது.
டீக்கடையை மூடுகிற நேரம். ‘‘நாயர் ஏழு டீ’’ என்று ஒருவித கட்டளைத் தொனியோடு சொன்னேன். என்னைப் பார்க்க காரில் விருந்தினர் வந்திருக்கிற கர்வம் என்று அதைச் சொல்லமுடியாது. காரில் வந்திருக்கிறவர்கள் எதிரில் என்னை அசிங்கப்படுத்திவிடாதே என்ற அறிவுறுத்தல். நாயரும் பெருந்தன்மையாக டீ போடுவதற்கு முனைந்தார். அவர் கண்களில் காசை இப்போதே கொடுப்பாயா, இல்லை கடன் சொல்லிவிட்டுப் போவாயா? என்ற சந்தேக மின்னலை கவனிக்க முடிந்தது. அவருடைய சந்தேகம் வலுவடையும்முன் நான் வேறு பக்கமாகத் திரும்பிப் பேச ஆரம்பித்தேன்.
தெரு அடங்கும் இரவு. வீட்டு விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டு தெருவிளக்கு வெளிச்சத்தில் பெருச்சாளிகள் பவனி வரும் நேரம். பதினோரு மணிக்கு மேல் இருக்கும். தூங்க ஆரம்பித்தபின்புதான் கதவைத் தட்டி எழுப்பினான் அண்ணாமலை. கல்லூரி முடிந்த பிறகு ஐந்தாறு வருஷங்களுக்குப் பிறகு திடுதிப்பென்று இப்படி வந்து நிற்கிறான். அர்த்த ராத்திரியில் வந்ததால், என்னவோ ஏதோ என்று பதறிப் போய் லுங்கியை இறுக்கி, சட்டையைப் போட்டுக்கொண்டு வெளியே வந்தேன். பயப்படும்படியாக ஒன்றும் இல்லை போல அவன் எனக்கு முன்னால் நடந்து தெருவைக் கடந்து ஓரம் கட்டி நிறுத்தப்பட்ட காரில் இருந்து சிகரெட்டை எடுத்துப் பற்ற வைத்துக்கொண்டான். அவன் ஒரு வாடகைக் காரில் வந்திருப்பது தெரிந்தது. வாழ்க்கையில் என்னைக் காரில் தேடி வந்த முதல் நண்பன் இவனாகத்தான் இருக்கும். அது வாடகைக்காராக இருந்தாலும் நண்பன் வந்த கார் என்பதால் அதை அருகில் சென்று பார்த்தபோதுதான் கார் முழுக்கப் பெண்கள் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தேன்.
சற்றே விலகி டீக்கடை பக்கமாக வந்து, ‘‘வீட்டை எப்படியோ கண்டுபிடிச்சுட்டியே..?’’ என்றேன்.
‘‘குத்து மதிப்பாத்தான் வந்தேன்’’
‘‘யாருப்பா இந்தப் பொண்ணுங்கல்லாம்?’’ இதுதான் நான் முதலில் கேட்க நினைத்த கேள்வி.
அவன் சொன்ன சிறிய பதில் ஏகப்பட்ட விளக்கங்களைத் தருவதாக இருந்தது.
‘‘கேர்ள்ஸ்’’.
அந்த வார்த்தைக்கு அகராதியில் இல்லாத வெவ்வேறு அர்த்தங்களை உணரத் தொடங்குவதற்கு நான் கார் கண்ணாடிகளுக்குள் ஊடுருவிப் பார்க்க வேண்டியிருந்தது.
‘‘மலேசியாவுக்கு அனுப்பி வெக்கிறேம்பா.. ஒன்னொன்னும் அரை லட்சம்’’
படுவேகமாக நான் எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொண்டேன். மூளை அத்தனை விழிப்படைந்து விட்டது. குற்றம், தவறு, கைது, புரோக்கர், அபாயம், ஆபத்து என்ற கோர்வையற்ற வார்த்தைகள் அலைமோதின. ஒவ்வொன்றும் வார்த்தைகளாக இல்லாமல் வாக்கியங்களாகவும் சம்பவங்களாகவும் தோன்றி மறைந்தன. என்னுடைய தூக்கம் சுத்தமாக விலகிவிட்டது.
‘‘அண்ணாமலை இதெல்லாம் என்னடா?’’
‘‘தப்பா எதுவும் செய்யல செல்வா.. பாவப்பட்ட பொண்ணுங்க.. ஏதோ கல் உடைக்கிற காட்டானைக் கட்டிக்கிட்டு மாரடிக்க இஷ்டமில்லாம அதுகளாவே வருதுங்க. எல்லாம் ஆந்(த்)ரா. ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும் பத்தாயிரம் குடுத்து கூட்டியாந்திருக்கேன். அவங்களுக்கு எவ்ளோ சந்தோசம் தெரியுமா? தெய்வத்தப் பாக்குறா மாதிரிதான் என்னைப் பாக்கறாங்க..’’
மேற்கொண்டு விவரம் தெரிந்து கொள்கிற ஆர்வமா, விருந்தோம்பலா என்று தெரியவில்லை. அந்த நேரத்தில்தான் ‘‘நாயர் ஒரு ஏழு டீ’’ என்றேன்.
கல்லூரியில் உடன் படித்தவன். வசதியான வீட்டுப் பையன். ரைஸ் மில், எண்ணெய் மில் இருந்தது. பையனைப் பார்க்க ஹாஸ்டலுக்கு வரும் அண்ணாமலையின் அப்பாவைப் பார்க்கும்போது கல்லூரிக்கே முதலாளிபோல தோன்றும். திருவல்லிக்கேணி மெஸ்ஸில் மதிய சாப்பாட்டுக்காக அவனுக்கு மாதக் கூப்பன் வாங்கித் தந்துவிட்டுச் செல்வார் அவனுடைய அப்பா. முப்பது நாட்களுக்கு அறுபது டோக்கன் வாங்கித் தந்தாலும் அது பதினைந்தே நாட்களில் தீர்ந்துவிடும். நண்பர்களை அழைக்காமல் சாப்பிடப் போக மாட்டான். எத்தனை நாள் அவனுடன் சாப்பிட்டிருப்பேன்? இடையில் என்ன நடந்ததோ.. எதற்காக இப்படி ஒரு தொழிலோ?
சப்தத்தோடு தயாராகிக் கொண்டிருந்தது டீ. ‘‘பொண்ணுங்களுக்கு டூரிஸ்ட் விசா எல்லாம் ரெடி.. நம்ம வேலை ஏர்போர்ட்ல் போய் அனுப்பி வைக்க வேண்டியதுதான். ஏர்போர்ட்ல வெச்சே அஞ்சு லட்சம் கைக்கு வந்துடும்’’
‘இதெல்லாம் பாவச் செயல்’ என்று அறிவுரை சொல்லும் மனோ நிலைக்கு வந்தபோது அண்ணாமலை அதற்கு வாய்ப்பு தராமல் ஒரு உதவி கேட்டான்.
‘‘என்னோட பார்ட்னர் இப்ப ஹைதராபாத்ல இருக்கார்ப்பா. காலையிலதான் வர்றாரு. இப்ப என்னான்னா இவங்களை எல்லாம் பாதுகாப்பா ஒரு ஹோட்டல்ல தங்க வைக்கணும். உன் கிட்ட ஒரு பத்தாயிரம் இருக்குமா?’’
என்னிடம் யாரும் அத்தனைப் பெரிய தொகையைக் கடனாகக் கேட்டதில்லை. அந்தத் தொகை எனக்கு அச்சமூட்டுவதாக இருந்தது. நாயர் காதில் விழுந்தால் நிச்சயம் சிரிப்பார். ஏன்.. மொத்தமாக அவ்வளவு பணத்தை நான் கற்பனை செய்ததில்லை. விலாசம் மாறிவந்த விண்ணப்பத்தை எண்ணி, உண்மையில் நான் இப்படியான யோசனையில் இருந்தேன். மவுனமாக இருந்த இந்த நேரத்தை தயங்குவதாக அண்ணாமலை நினைத்திருக்கக்கூடும்.
‘‘நாளைக்கு இருபதாயிரமா திருப்பித் தந்திட்றேன்பா’’
இந்தப் பரிவர்த்தனையை மட்டும் நிறைவேற்ற முடிந்தால் என்னுடைய எல்லா பிரச்னைகளும் சரியாகிவிடும்.
இரண்டு குழந்தைகளுக்கும் இந்த மாதத்துக்கான ஸ்கூல் ஃபீஸ், இரண்டு மாத வாடகை பாக்கி, பால், மளிகைக்கடை, மார்வாடி கடையில் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கும் கம்மல் எல்லாவற்றுக்கும் சேர்த்து இருபதாயிரம் இருந்தால் போதும். என்னிடம் சுத்தமாக காசு இல்லை. இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னால் வேலை போய்விட்டது.
முட்டாள்தனமாக அதை இப்படி வெளிப்படுத்தினேன். ‘‘என்னிடம் அவ்வளவு இருக்காதே?’’
‘‘எவ்வளவு இருக்கிறதோ அவ்ளோ குடு, போதும்’’
‘‘சாரே.. டீ’’
ஆளுக்கு இரண்டிரண்டு டீ கப்புகளை எடுத்துக் கொண்டு காரை நோக்கி நடந்தோம். மாருதி ஆம்னி. நாங்கள் காரை நெருங்கியதும் கதவு விலகி, எதிர் எதிராக போட்டிருந்த இருக்கைகளின் இருபுறமும் பெண்கள் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்க்க முடிந்தது. நான் எதற்காகவோ அவர்களைத் தவறான கண்களால் பார்க்கவில்லை என்பதை வெளிப்படுத்தப் போராடினேன். கதவு ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்த ஒரு பெண் எங்கள் கையில் இருந்த டம்ளர்களை வாங்கி மற்ற பெண்களுக்குக் கொடுத்தாள். இரண்டு பெண்கள் சுடிதார் அணிந்திருந்தார்கள். வயது பதினேழு, பதினெட்டுக்குள் இருக்கலாம். இன்னும் மூன்று பெண்கள் சேலை கட்டியிருந்தார்கள். அவர்கள் இருபதைக் கடந்தவர்களாகத் தென்பட்டார்கள். மலிவான சரிகை வைத்த வெங்காயச் சருகுச் சேலை. சிவப்புச் சேலையில் இருந்தவள் அநியாயத்துக்கு அழகாக இருந்தாள். சேலை வழியாக ஜாக்கெட் தெரிந்தது. மறுபடி டீக்கடைக்குப் போய் இன்னும் இருந்த மூன்று டீயை நான் இரண்டும் அண்ணாமலை ஒன்றுமாக எடுத்து வந்தோம்.
கார் ஓட்டுநர் ஒன்றும் இன்னும் ஒரு பெண்ணும் ஆளுக்கொரு கோப்பையை எடுத்துக் கொள்ள, ‘அட எட்டு டீ சொல்லியிருக்க வேண்டும்’... ‘‘நான் இப்பத்தான் சாப்பிட்டேன்’’ என்றேன் அவசரமாக. அண்ணாமலை டீயை உறிஞ்சினான். காரைவிட்டு விலகி வந்து, ‘‘கையில எவ்வளோ இருக்கோ குடு’’ என்றான்.
வீட்டில் ஒரே ஒரு ஐநூறு ரூபாய் நோட்டு இருந்தது. காலில் விழாத குறையாகக் கொஞ்சிக் கூத்தாடி ஆறுமுகத்திடம் கைமாற்றாக வாங்கிவந்தது. நாளை முதலில் கழுத்தை நெறிக்கும் ஒரு செலவுக்கு அதை உடைக்கலாம் என்று திட்டமிட்டிருந்தேன். தளபதி அலுவலகத்தில் நாளை வேலைக்கு வரச்சொல்லி இருந்தார்கள். அடுத்தடுத்த மாதத்தில் நிலைமையைச் சரியாக்கிவிடலாம்.
‘‘குழந்தைக்கு ஃபீஸ் கட்றதுக்காக ஒரு ஐநூறு ரூபாய் வெச்சிருக்கேன்’’
அண்ணாமலை விடவில்லை. ‘‘நாளைக்கு பதினோரு மணிக்கெல்லாம் பணம் கைக்கு வந்துடும். இதுகளை ஃப்ளைட் ஏத்தியாச்சுன்னா பிரச்னை முடிஞ்சிடும். ஐநூறு குடு.. ஆயிரமா வாங்கிக்க.. ரெண்டாயிரமாகூட வாங்கிக்க. ஏதாவது கல்யாண மண்டபம் மாதிரி ஒரு இடம் கிடைச்சா நைட் பொழுதைத் தள்ளிடலாம்.. அதுக்காகத்தான்.. பெரிய சங்கடமா போச்சு.. என்ன சொல்றது செல்வா.. வீட்டுல அப்படி ஒரு ப்ராப்ளம்.. நிதானமா நாளைக்கு வந்து சொல்றேன்.. உன் வீட்ல தங்கறதுக்கு இடம் இருக்குமா?’’
அதைப் பற்றி யோசிக்காமாலேயே மறுப்பு தெரிவித்து அசைந்தது தலை. வற்புறுத்துவானோ என்ற அழுத்தத்தை வெளிக்காட்டாமல் பதறினேன்.
‘‘சரி அந்த ஐநூறு ரூபாயைக் குடு’’
‘‘ஃபீஸு..’’
‘‘நான் அஞ்சு பொண்ணுகள வெச்சுக்கிட்டு அல்லாடிக்கிட்டு இருக்கேன்.. இந்த வண்டிக்காரனுக்கு எவ்ளோ தரணும்னு தெரியல. இப்படி சொன்னா எப்படிப்பா?..’’
‘‘வேற யாரையும் தெரியாதா?’’
‘‘இந்த ராத்திரியில இன்னும் எங்க போய் தேடச் சொல்றே? சாயங்காலம் ஆறுமணிக்கு சென்ட்ரல்ல ரயிலவிட்டு இறங்குச்சிங்க. இன்னும் பச்சைத் தண்ணிகூட கண்ணுல காட்டல... இதோ நீ இப்பத்தான் வாங்கிக்குடுத்திருக்க.. வேற எவனுக்காவது தெரிஞ்சா அசிங்கமா நினைப்பானுங்க. எங்கயாவது வாங்கிக்குடு.. ராத்திரில பொண்ணுகள வெச்சுக்குட்டு சுத்திக்கிட்டு இருக்கறது டேன்ஞ்சர்பா. ரெண்டு மடங்கா தர்றேன்னு சொல்லு’’
அதற்கு மேல் தாமதிக்காமல் நாயரிடம் காலையில் தருவதாகச் சொல்லிவிட்டு அவனுடைய முகபாவனையையோ, பதிலையோ எதிர்பாராமல் வீட்டுக்கு ஓடினேன். தட்டுத்தடுமாறி விளக்கைப் போட்டபோது அருணா கண்ணைத் திறக்க முயற்சிசெய்து உடனே மூடிக்கொண்டாள்.
‘‘எதுக்கு ராத்திரில லைட்டைப் போட்டுக்கிட்டு நிக்கிறீங்க?’’ டி.வி., கட்டில், பீரோ எல்லாம் அடங்கிய ஓர் அறை வீடு அது. 170 ரூபாய் வாடகை.
‘‘அந்த ஐநூறு ரூபாயைத் தர்ரீயா.. காலைல ஆயிரம் ரூபாயா திருப்பித் தந்துடுவாரு.’’
‘‘யாரு?’’ கண்ணைத் திறந்தாள். அதில் சடுதியில் அவநம்பிக்கையும் எரிச்சலும் வெளிப்பட்டது.
‘‘என் கூட படிச்சவரு. அஞ்சாறு வருஷம் கழிச்சு தேடி வந்திருக்காரு.. ஒரு அவசரம். காலைல திருப்பித் தந்துடுவாரு.’’
அருணா தலைமுடியைச் சுழற்றிக் கொண்டை போட்டபடி, ‘‘யாருங்க அது? ஆகாஷுக்காவது பீஸைக் கட்டிடலாம்னு பாத்தா.. இரண்டு பசங்களும் பத்து நாளா ஸ்கூல் போகல. ஞாபகம் வெச்சுக்கங்க’’ என்றாள்.
அருணாவுக்கு வெளியில் ஐந்து பெண்களோடு அவன் காத்திருப்பதைத் தவிர வேறு என்னென்னவோ சொல்லிப் பார்த்துவிட்டேன். அவள் மனது கரைவதாகத் தெரியவில்லை. பணத்தை வாங்கிச் சென்று, நம்பிக் கழுத்தறுத்தவர்களை மட்டும்தான் அவளுக்குத் தெரியும்.
கடைசியாக ‘நம்மிடம் இருக்கும் ஐநூறு ரூபாயையும் கொடுத்துவிட்டு நாளைக்கு நடுத்தெருவில் நிற்க முடியாது’ என்று உறுதியாகச் சொல்லிவிட்டாள். யாரிடமாவது காசைக் கொடுத்துவிட்டால் அதைத் திருப்பி வாங்குவதற்கு உங்களுக்குத் தெரியாது என்பது அவளுடைய தீர்மானம்.
தலையைத் தொங்கப் போட்டபடி வெளியே வந்தேன். எவ்வளவு மோசமான காரியமாக இருந்தாலும் கஷ்டமான நேரத்தில் உதவ முடியாமல் போய்விட்டதே என்ற குற்ற உணர்வு பாடாய்ப்படுத்தியது. வெளியே தெரு வெறிச்சோடி கிடந்தது. டீக்கடை மூடப்பட்டுவிட்டது. கார் இருந்த இடத்தில் ஒரு நாய் மட்டும் சுருண்டு படுத்திருந்தது. பெண்களுக்கான மணம் மட்டுமே அங்கே மிச்சம் இருந்தது.
தெருவின் இரு முனைகளையும் தீர பார்த்தேன். கார் எதுவும் நிற்கவில்லை. கோபித்துக்கொண்டு போய்விட்டானா, வேறு எங்காவது காத்திருக்கிறானா, கார் டிரைவருக்கு விஷயம் தெரிந்துபோய் இறங்கச் சொல்லிவிட்டானா... ஹைதரபாத் பார்ட்னர் வேறு இடத்தில் பணத்துக்கு ஏற்பாடு செய்து தந்தானா.. பணம் தரமுடியாததற்கு, அவனாகப் போய்விட்டதில் ஒரு திருப்திதான். வீட்டுக்கு வந்து படுத்துவிட்டேன். வெகுநேரத்துக்குத் தூக்கமே வரவில்லை.
காலையில் பையனுக்கு மட்டும் பீஸ் கட்டி பிரின்ஸிபாலைப் பார்த்து இனிமேல் இப்படி ஆகாது என்று உறுதி சொல்ல வேண்டியிருந்தது. இதுவரைக்கும் ஏழெட்டு முறை மன்னிப்பு கேட்டாகிவிட்டது. மீதி எழுபத்தைந்து ரூபாயில் அரிசியும் பருப்பு, எண்ணெய், கடுகு, தக்காளி, வெங்காயம் என முப்பதே ரூபாயில் மளிகை சாமான் வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டு வந்தேன். ‘தளபதி’ ஆபீஸுக்குப் போனேன்.
வேலைபார்த்து இரண்டு மாதங்களுக்கு மேல் ஆகிவிட்டதால் தானாகவே ஈடுபாடு கொப்பளித்தது. மூன்று மணிக்குத்தான் சாப்பாட்டு ஞாபகமே வந்தது.
சாப்பிட எதிரில் தள்ளு வண்டி கடையைக் காட்டினார்கள். அதுவரைக்கும் ஓய்வே இல்லை.
வேலையில் சேர்ந்த அன்றைக்கே நிலைமையைச் சொல்லி ஆயிரம் ரூபாய் அட்வான்ஸ் கேட்டிருந்தேன். அது கிடைக்குமா எனத் தெரிந்துகொண்டு சாப்பிடப் போகலாம் என்று காத்திருந்ததில் இவ்வளவு நேரம் ஆகிவிட்டது. சாப்பிட்டுவிட்டு மரத்தடியில் உட்கார்ந்து சிகரெட் பற்ற வைத்தேன். பேப்பர் வெயிட்டாக ஒரு செங்கல் வைக்கப்பட்ட மாலை பேப்பர் ஒன்று கிடந்தது. இரண்டாம் பக்கத்தைப் புரட்டியபோது, நான் எதிர்பார்த்த ஒன்று நிகழ்ந்திருந்தது. அண்ணாமலையும் அந்த ஐந்து பெண்களும் வரிசையாக நிற்கும் போட்டோ. இரவு திடீரென்று காணாமல் போனதுமே நினைத்தேன். அப்படியெல்லாம் விபரீதமாக நினைக்கக் கூடாது என்பதால், ‘கோபித்துக்கொண்டு போய்விட்டானா, வேறு எங்காவது காத்திருக்கிறானா, கார் டிரைவருக்கு விஷயம் தெரிந்துபோய் இறங்கச் சொல்லிவிட்டானா... ஹைதரபாத் பார்ட்னர் வேறு இடத்தில் பணத்துக்கு ஏற்பாடு செய்து தந்தானா..’ என்பதோடு நிறுத்திக்கொண்டேன்.
கொஞ்சம் இருந்திருந்தால் நானும் அந்தப் புகைப்படத்தில் இடம்பெற்றிருப்பேன். நல்லவேளை. ஒருவேளை தகுந்த நேரத்தில் உதவ முடிந்திருந்தால் நண்பனைக் காப்பாற்றியிருக்கலாம் என்று மிக மெல்லிய உணர்வு ஒன்று எழுந்தது. சிறைக்குச் சென்று பார்ப்பதோ, அவனைச் சிறையில் இருந்து மீட்பதோ பற்றிய எண்ணங்கள் எனக்கு எழவில்லை. அவன் எனக்குத் தெரிந்தவன் என்பது வெளியில் தெரிவதே எனக்கு ஆபத்தாக முடியும்.
அட்வான்ஸ் தொகையைக் கொடுத்தார்கள். நண்பன் உத்தரவாதம் கொடுத்திருந்தான். ஒரு நண்பன் உதவிய நாளில் இன்னொரு நண்பனுக்கு உதவ முடியாமல் போய்விட்டது வருத்தமாகத்தான் இருந்தது. இரவு அவன் வந்திருந்த அந்த ஐந்து நிமிடத்தில் நான் உள்வாங்கிக் கொண்டது குறைவுதான். எதற்காக இப்படியானான்? அவனுடைய வீட்டோடு அவனுக்கு இப்போது தொடர்பு இருக்கிறதா? கல்யாணமானதா? அவனை வெளியேகொண்டு வருவதற்கு உதவலாமா? உதவப் போய் தொல்லை வந்து சேர்ந்துவிடுமா? அவன் செய்தது சட்டப்படிச் சரியா? சட்டம் என்பது சரியா?
பேருந்தில் திரும்பும்போது கேள்விகளின் அலைமோதலாக இருந்தது மனது.
இறுதிச் சமாதானத்தில் எந்தவித குற்ற உணர்வும் இல்லாமல் நான் வீட்டுக்குப் போனேன்.
ஆயிரம் ரூபாயை விதம்விதமாகப் பிரித்தாள் அருணா. பெண்ணுக்கு ஃபீஸ். வீட்டு வாடகை பாக்கிக்குக் கொஞ்சம். மளிகைக்கடை பாக்கி, அப்புறம் இந்த மாதச் செலவுக்கு. மறக்காமல் எனக்கு வேலை கிடைத்துவிட்டதைப் பரவலாக அக்கம் பக்கத்தில் சொல்லிவிடுவாள். அது ஒருவிதத்தில் நல்லது. அப்போதுதான் நம்பிக்கையாகப் பேசுவார்கள்.
‘‘உங்க ஃப்ரெண்ட் இன்னிக்கி வந்திருந்தார்னா ஹெல்ப் பண்ணியிருக்கலாம்’’ என்றாள். நேற்று இரவு கண்டிப்புடன் பேசியவளுக்கு, கையில் ஆயிரம் ரூபாய் இருக்கும் நேரத்தில் சற்றே ஈகை சுரந்திருக்க வேண்டும். நான் ஒன்றும் சொல்லாமல் டி.வி. பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.
‘‘அப்புறம் என்ன சொல்லி அனுப்பிச்சீங்க?’’ மீண்டும் கேட்டாள். பொய் சொல்வதா, உண்மை சொல்வதா என்று முடிவெடுக்க முடியாமல் வேறு சேனலுக்கு மாறினேன். தகுந்த நேரத்தில் நண்பனுக்கு உதவிசெய்யாமல் இப்போது கேட்கிறாயே என்ற கோபத்தில் இருப்பதாக அவள் நினைத்திருப்பாள். திரும்பிப் படுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு தூங்கும் முயற்சியில் இறங்கினாள்.
சாரி செல்வா,
இந்தக் கடிதம் உன் கையில் கிடைக்குமா என்று தெரியவில்லை. உன் முகவரியை ஞாபகத்தில் இருக்கும் உன் முகவரியை எழுதியிருக்கிறேன். திடீர் என்று போலீஸ் வந்துவிட்டது. அந்த நேரத்தில் நீ வந்துவிடுவாயோ என்று பயந்தேன். நல்லவேளை.
&அண்ணாமலை
இரண்டு நாள் கழித்து வீட்டுக்கு வந்த ஓர் அஞ்சல் அட்டையில் அவன் இவ்வளவுதான் எழுதியிருந்தான்.
‘வீட்ல ஒரு ப்ராப்ளம்’ என்றானே என்னவாக இருக்கும்? என்ற யோசனையும் ஸ்ரீபெரும்புதூரில் அந்தக் கொடூரச் சம்பவத்துக்குப் பிறகு மறந்தே போய்விட்டது.
இன்று மன்மோகன் சிங்கையும் ப.சிதம்பரத்தையும் கிண்டல் செய்து ஒரு கார்ட்டூன் வெளியாகியிருந்தது. ரூபாய் மதிப்பு மிகவும் சரிந்துவிட்ட இந்த நாளில் அந்தச் சம்பவத்தை மீண்டும் நினைவுபடுத்திப் பார்த்தபோது பொருளாதார வியப்பு அதிகமாகத்தான் இருந்தது. என்ன ஆனான் அண்ணாமலை என்று இப்போது ஒரு தரம் நினைத்துப் பார்த்தேன்.






LinkWithin

Blog Widget by LinkWithin