சனி, செப்டம்பர் 13, 2008

காலபிம்பம்

இம்மாத உயிர் எழுத்து இதழில் வெளியான என் சிறுகதை


கொஞ்ச காலமாகத்தான் இப்படியெல்லாம். நான் காலமில்லாதவனாக மாறிவிட்டதாக ஒரு உணர்வு. காலமில்லாதவனுக்கு கொஞ்ச காலம் ஏது?

பைக்கில் சென்று கொண்டிருக்கும் போதுதான் முதன்முதலில் இத்தகைய உணர்வு ஏற்பட்டதாக ஞாபகம்.ரெட்ஹில்ஸிலிருந்து காரனோடைக்குப் போகும் வழியில் இப்படி ஏற்பட்டது. காரனோடையிலிருந்து ரெட்ஹில்ஸ் போகிறோமா, அல்லது ரெட்ஹில்ஸிலிருந்து காரனோடைக்குப் போய்க் கொண்டிருக்கிறோமா என்ற குழப்பம். சுமார் 35 ஆண்டுகளாகப் போய் வந்து கொண்டிருக்கிற ஒரு சாலையில் எனக்கு இப்படி ஒரு குழப்பம் ஏற்பட்டது அசாதாரணமாகப்பட்டது.

வீட்டுக்கு வந்ததும் ஜானகிராமனைச் சந்தித்துச் சொன்னேன். ""ஞாயிற்றுக் கிழமை அடிச்சது தெளியலையா'' என்று அவன் அடித்தக் கிண்டலுக்கு நானும் சேர்ந்து சிரித்துவிட்டு மறந்துவிட்டேன்.

அடுத்து அதே அனுபவம். ஆனால் இந்த முறை திசைக் குழப்பத்தோடு நான் போய்க் கொண்டிருப்பது இன்றிலா, நேற்றிலா என்ற குழப்பம். எதிரில் வரும் லாரி, பஸ், சைக்கிள் காரன் எல்லோரையும் மலைத்துப் போய் பார்க்கிறேன். இவர்கள் எல்லாம் நேற்று மனிதர்களா, நாளை மனிதர்களா என்று அலை பாய்ந்தது மனம்.

இந்த முறை ஜானகிராமனிடம் சொல்வதற்குப் பயமாக இருந்தது. மனைவியிடம் சொன்னேன். "இந்த மாதிரி புக்கையெல்லாம் படிச்சா இப்படித்தான் உளறுவீங்க'' என்று "கேஸ் ஹிஸ்ட்ரி ஆஃப் சிக்மண்ட் பிராய்டை'க் காண்பித்தாள். அதில் லெஸ்பியன் பற்றியும் ஹோமோ செக்ஸ் பற்றியும்தான் நிறைய அலசியிருந்தார். அதற்கும் நேற்று மனிதர்களுக்கும் சம்பந்தமிருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

சைக்யாட்ரிட்ரிஸ்ட் மீதிருந்த அவநம்பிக்கை காரணமாக மாற்று மார்க்கங்கள் குறித்தே யோசிக்க ஆரம்பித்தேன். "பெரிய பாளையம் பக்கத்தில் ஒரு மூனீஸ்வரன் கோவில் இருக்கிறது. தாயத்து மந்தரித்துக் கட்டினால் நான்கு வாரத்தில் எப்பேர் பட்ட பேயும் தலைதெறிக்க ஓடிடும்' என்றான் கருணாகரன். இந்த மாதிரி அதீத குழப்பங்களுக்கு யாரை அணுகுவது என்பதற்கே வழி தெரியாத நிலையை முதன் முறையாக உணர்ந்தேன். இத்தகைய மனப் பிம்பங்கள் இப்போதுதான் உலகத்தில் முதன் முறையாக ஏற்படுகிறதா? இல்லை எல்லா விஷயத்திலும் பின் தங்கியிருப்பதுபோல இந்தப் பிரச்சினைகளும் அதற்கான தீர்வுகளும் இந்தியாவில் இன்னும் எட்டப்படவேயில்லையா? நான்தான் பலிகடாவா?

"அதெல்லாம் ஒன்றும் இல்லை. சரியாகத் தூக்கமில்லையென்றால் இப்படி ஆவது சகஜம்தான்'' என்று தேற்றினாள் அலுவலகத் தோழி. இதிலே சற்றே நியாயம் இருப்பதாக ஏற்று ஒரு வாரம் நகர்ந்தது.

இந்த முறை மேலும் வித்தியாசமான கால ஊர்வலம். என்னுடைய பொது மேலாளர் எங்களின் போட்டியாளர்கள் மேற் கொண்டுவரும் புதிய உத்திகள் பற்றியும் அதை எதிர் கொள்வது சம்பந்தமாகவும் பேச அழைத்திருந்தார்.
நீரேற்று மோட்டர் வகைகளில் சப் மெர்ஸிபள் மோட்டர்களுக்குத்தான் அதிக மவுசு ஏற்பட்டிருப்பதையும் விரைவில் அரை குதிரைத் திறன் மோட்டர்களும் உருவாக்குவது நல்லது என்றும் கூறிக் கொண்டிருந்தேன்.

"எப்படி சொல்கிறாய்?'' என்றார்.

"சென்னையில் குடிநீர் தட்டுப்பாடு நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருகிறது. எல்லார் வீட்டிலேயும் ஒரு ஆறு அங்குல போர் போட்டு நீர் எடுக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. சென்னையின் இட நெருக்கடி அப்படி.... அதனால்'' இப்படி நான் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதுதான் அந்த நிலைமை ஏற்பட்டது. என் பொது மேலாளர் எனக்கு ஐந்து வயது சிறுவனாகவும் 90 வயது கிழவராகவும் கணப் பொழுதில் மாறி மாறித் தோன்றினார்.

அவருடைய முன் வழுக்கையும் தொப்பையும் ப்ரெஞ்ச் பேட் தாடியும் ரேமண்ட் சூட்டும் சட்டென மறைந்து அரை நிஜார் போட்டு பாப்கார்ன் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஒரு சிறுவனாக அவரைப் பார்த்தேன். தொண்டு கிழமாக அப்பல்லோ ஹாஸ்பிடல் ஸ்ட்ரெச்சரில் இருப்பதாக இன்னொரு தரிசனம். இதென்ன விபரீதம் என்று தோன்றியது. அலுவலக ரிஸப்னனிஸ்ட் ஜட்டி அணிந்த குழந்தையாகவும் ஐம்பது வயது பெண்ணாகவும் 75 வயது மூதாட்டியாகவும் ஏடாகூடமாகத் தோன்றி மறைந்த போது எனக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் அடுத்த சங்கடத்தைத் தெள்ளத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

இது தூக்கக் குறைவினால் அல்ல.

நிலை கொள்ளாமல் தவித்தது மனசு. அஞ்சுவதா, மகிழ்வதா என்று தெரியவில்லை. யாரிடம் சொன்னாலும் புரிந்து கொள்ள மறுக்கிறார்கள். நாள்போக்கில் நானாகவே யாரிடமும் இதைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டாம் என்று தவிர்த்துவிட்டேன். சாலையில் நடக்கும் போது கரண்ட் பில் கட்டும்போது டி.வி. பார்க்கும்போது என்று எந்த சமயம் என்று இல்லாமல் நான் கால ஊஞ்சலில் ஆடிக் கொண்டிருந்தேன்.

ஒரு நப்பாசைதான்... மேடவாக்கம் மனநோய் மருத்துவமனைக்குச் சென்று அவுட் பேஷண்ட் க்யூவில் நின்று டாக்டரைச் சந்தித்தேன். குடியை நிறுத்த, பதட்டம் குறைய, தூக்கமில்லாமல் தவிப்பதைத் தவிர்க்க என.. பைத்தியம் என்று ஓரங்கட்டுவதற்கு முந்தைய நிறைய பிரிவுகள் இருக்கத்தான் செய்தன.
டாக்டர் பொதுவாக ""என்ன செய்கிறது'' என்றார்.

"காலம் குழப்பமா இருக்கு.. உதாரணத்துக்கு''

"ஏம்பா டீ சொன்னனே'' என்றார் கதவுப்பக்கம் பார்த்து. "சொல்லுங்க''

அந்த அவகாசத்தில் வார்த்தைகளை இன்னும் கொஞ்சம் சரி செய்து "எனக்குக் கொஞ்ச நாளா விநோத பிரச்சினை சார். மூன்று காலங்களும் ஒரே நேரத்தில தெரியுது''

"மூன்று காலம்னா?''

"உதாரணத்துக்கு நீங்கள் குழந்தையில் இரண்டாவது படிக்கிற சிறுவனாக எப்படி இருந்தீர்கள் என்று தோன்றுகிறது. கொஞ்ச நேரத்தில் ரிடையர்ட் ஆகி பார்க்கில் வாக்கிங் போய்விட்டு ஓர் ஓரமாக உட்கார்ந்திருக்கிற முதியவராகத் தெரிகிறீர்கள். இதோ எதிரில் இப்போதிருக்கிறமாதிரியும் தெரிகிறீர்கள். குழந்தையின் புன்னகையும் முதியவரின் முகச் சுருக்கமும் ஒரே...''
எந்தவித சலனமும் காட்டாமல் ஏதோ எழுதினார். அதே நிலையில் "எவ்ளோ நாளா?'' என்று தெரிந்து கொண்டு "மூணாவது கவுண்டர்ல காட்டுங்க'' என்று ரசீது கொடுத்தார்.

"நீங்கள் சரியாக உள்வாங்கிக் கொண்டீர்களா? என்னை நிமிர்ந்துகூட பார்க்காமல் சீட்டு கொடுக்கறீர்களே?''

"இங்கு வருகிறவர்கள் எல்லாருக்கும் நமக்கு மட்டும் ஏதோ விபரீதமாக நடப்பதாக நினைக்கிறார்கள். நான் உங்களை மாதிரி ஒரு நாளைக்கு நூறு பேரை பார்க்கிறேன்''

"நிஜமாக என்னை மாதிரி நூறு பேர் இருக்கிறார்களா?... அது போதும் எனக்கு. எனக்கு மட்டும்தான் இப்படி இருக்கிறதென்று நினைத்து பயந்துவிட்டேன்.''

என்ன நினைத்தாரோ ""என்ன நடக்குது உங்களுக்கு முழுசாகச் சொல்லுங்கள்'' என்றார்.

"போன வாரம் கிருஷ்ண ஜெயந்தி. வீட்ல கட்டில்ல படுத்துகிட்டு ஏதோ யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். "கண்ணன் பிறந்தான் எங்கள் கண்ணன் பிறந்தான்'னு ரேடியோவில பாட்டு. திடீரென்று கண்ணன் இறந்தக் காட்சி ஞாபகம் வந்தது. பாரதப் போரும் பகவத்கீதையும் உலகுக்குத் தெரிவித்த மகா உண்மைகளின் அசை போடலோடு கண்ணன் ஒரு வனத்தில் படுத்திருக்கிறார். கால்மேல் கால் போட்டு படுத்தபடி காலாட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். அவருடைய கால் கட்டை விரலைப் பார்த்து வேடன் ஒருவன் பாம்பென்று நினைத்து அம்பெய்துகிறான். கண்ணன் எதிர்பார்த்திருந்த தனக்கான முடிவை ரசித்து புன்னகையுடன் கண்ணை மூடுகிறான். கண்ணன் இறந்து விட்டான் என்ற செய்தி அறிந்து மதுராவே கொந்தளிக்கிறது. கொன்ற வேடனை கொலை வெறியோடு துரத்துகிறது.....''

"கற்பனை உலகில் சஞ்சரிக்கிற இந்த மனநோய் நீங்கள் நினைக்கிற மாதிரி ரொம்ப புதுசானது இல்லை. டான் க்விக் ஸôட் படித்திருக்கிறீர்களா?''

"அவன் கதைக்கும் எனக்கும் முக்கிய வித்தியாசம் இருப்பதாக நினைக்கிறேன். நான் எந்த விஷயத்திலும் மூன்று காலங்களோடு ஊடாடுகிறேன்''

"ஈ.எஸ்.பி. சம்பந்தமாக ஏதாவது புத்தகம் படித்தீர்களா?''

"இல்லையே... எனக்கு அதில் நம்பிக்கையும் இல்லை''

"எல்லாவற்றையும் முன்கூட்டியே கணித்துவிடுவதாக ஏதாவது சம்பவம் நடந்திருக்கிறதா?''

"அதையெல்லாம் நான் கவனிக்கவில்லை. அது சோதிடம் பார்ப்பதுபோல ஆகிவிடும்.''

"எதிர்காலத்தை முன்கூட்டியே திறந்து பார்த்துவிடுவதில் மனிதனுக்கு ஒரு ஆசைதான். அது மாதிரி உங்களுக்கு ஏதாவது இருக்கலாம். நீங்கள் மூன்றாவது கவுண்டருக்குப் போய் மாத்திரை வாங்கிச் செல்லுங்கள். தேவைப்பட்டால் அடுத்த மாதம் வாருங்கள்''

டாக்டருக்கு அதற்கு மேல் பொறுமையில்லை. மூன்றாவது கவுண்டருக்குச் செல்லாமலேயே வெளியே வந்தேன். பெசன்ட் நகரில் ஆன்மீக ஞானி அஷ்வகோஷ் வந்திருப்பதாக அங்கு செல்லும் பஸ் ஒன்றிலேயே சின்னதாக போஸ்டர் ஒட்டியிருந்தார்கள். அவர் யாரென்று எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. ஆனால் அந்தப் போஸ்டரில் என்னைக் கவரும் அம்சம் ஒன்று இருந்தது. அவர் முக்காலமும் உணர்ந்தவர் என்று போட்டிருந்தது.
மாலை ஆறுமணிக்குத்தான் அவருடைய பிரசங்கம் என்றார்கள். நான் அவரைத் தனிமையில் சந்திக்க வேண்டும் என்றேன். "நீங்கள் "ஈஷா யோக சம்பூர்ணா' முடித்தவரா?'' என்றார்கள். அவர்கள் கேட்பது பற்றி எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

""வருகிற வழியில் பரங்கி மலையைப் பார்த்தேன். கண நேரத்தில் அது அங்கு தோன்றாத காலத்தையும் தோன்றி பின் இல்லாமல் போன காலத்தையும் பார்த்தேன். எனக்கு பயமாகவும் பரவசமாகவும் இருக்கிறது. அதை ஞானியிடம் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும்''

ஆழ்ந்து பார்த்தார் வெள்ளுடை தரித்து நரைத்த தாடியும் தாழ்ந்து நோக்கும் பார்வையும் கொண்ட அந்த ஆஸ்ரமவாசி. "இங்கே அமர்ந்திருங்கள். சுவாமிகள் பார்க்க விரும்பினால் அழைக்கிறேன்'' என்றார்.
நான் அமர்ந்திருந்தேன்.

இருபது நிமிடங்கள் கழித்து உள்ளே அழைக்கப்பட்டேன். சற்றே இருளும் குளுமையுமான அறை. எங்கிருந்து கசிகிறது என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள முடியாத நீலநிற ஒளிக்கிரணம் வியாபித்திருந்தது.

"ஆங்கிலத்தில் பேசுவீர்களா?''
தலையசைத்து, "என்னையும் கடந்து நான் இயங்குகிறேன். நான் என்பது இந்த உடலுக்கு வெளியிலும் செயல்படுவதாக உணர்கிறேன். அதாவது நான் இந்த அறைக்கு வெளியிலும் பிரக்ஞை கொள்கிறேன்.''

"அறைக்கு வெளியில் நடக்கும் சம்பவம் உங்களுக்குத் தெரிகிறதா?''

"இடத்தைப் போலவே காலமும் எனக்கு ஒரு பொருட்டாக இல்லை. மனித இனம் தோன்றிவிட்டதா?, ராஜராஜசோழன் காலமா? என்பதெல்லாம் ஒரு பொருட்டாக இல்லாத மனநிலை ஏற்படுகிறது. பொதுவாக வெளியே என்ன நடக்கிறதோ அது மனப்புயல் பிம்பமாக சுழல்கிறது. வெளியே யாரோ சிலர் உங்களைப் பார்க்க வருகிறார்கள். சோனியா காந்தி காங்கிரஸ் உயர் மட்டக் குழுவினருடன் பேச்சு வார்த்தை நடத்துகிறார். குடகுமலையில் ஒரு ஆதிவாசி தேனெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறான். கங்கையில் மீன்கள் துள்ளுகின்றன. சாதிக் கலவரம் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அலுவலகத்தில் யாரையோ யாரோ புறம் பேசுகிறார்கள். நியூஜெர்ஸியில் ஒரு சாலை விபத்து. எங்கோ எதற்கோ சதி திட்டம் தீட்டுகிறார்கள். ராக்கெட் விடுகிறார்கள். இன விடுதலைக்காகப் போராடுகிறார்கள். தங்கள் மொழியே சிறந்தது என்கிறார்கள். வரதட்சணை, சினிமா ரசிகன், இண்டெர்நெட்...டிசம்பர்}6, செப்டம்பர்}11 எல்லாமே அந்தச் சுழலில் துகள்கள் போல சிக்கிச் சுழல்கின்றன.''

ஞானி சிரித்தார். "ஒன்றின் ஒரு கோடி மாயத்தோற்றங்கள்'' என்றார்.

"ஒரு கணத்தில் ஒரு யுகம்... ஒரு யுகத்தில் ஒரு கணம்'' என்றேன். அவர் என்னைப் புரிந்து கொள்வது தெரிந்தது.

நெருங்கி வந்து தோளில் வாஞ்சையுடன் தொட்டார்.

"இணையத்தில் எல்லாம் இருக்கிறது, பரமாத்மா போல. நாம் அதன் பலகோடியில் ஒரு துகளைத் துய்க்கும் ஜீவாத்மாக்கள்...''

ஞானி மீண்டும் சிரித்தார்... "உங்களுக்குக் கடவுள் நம்பிக்கை இல்லை, அப்படித்தானே?''

"ஆமாம்''

"உங்களைப் போன்ற ஒருவரைத்தான் தேடிக் கொண்டிருந்தேன். என்னுடன் அமெரிக்கா வருகிறீர்களா ஆஸ்ரம வேலைகளுக்கு?'' என்றார்.

"நானா?''

"முக்காலம் உணர்தல் என்பதே அறியாமைதான்... நான்கு காலம் உணர்ந்தவர் நீங்கள்... நான்காவது காலமான இடைதூரம் பிடிபட்டிருக்கிறது உங்களுக்கு..''
நான் ஆச்சர்யமாக அவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது அவர் புன்னகையுடன் வெளியே சென்றார். தியான அமைதியா, மயான அமைதியா என்று புரிபடவில்லை.

6 கருத்துகள்:

நான் கடவுள் சொன்னது…

அடிக்கடி விஞ்ஞானக் கதைகளைப் படிப்பதினால் தங்களுக்கு இந்த மனவியாதி ஏற்பட்டிருக்கக் கூடும் என்றே தோன்றுகிறது. ஆமாம், கீழ்ப்பாக்கத்தில் இருந்து மேடவாக்கத்திற்கு எப்போது இடம் பெயர்ந்தது மனநல மருத்துவமனை? இதுவும் முக்காலத்தில் ஒரு காலம் என்று கப்ஸா விடாதீர்கள்.

ஆன்மீக நானி அஷ்வகோஷ் சொல்வதைப்போல இந்த நோயினால் உங்களுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. அது பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டியது அமெரிக்கர்களும், ஐரோப்பியர்களும்தான். அதனால் அல்லவோ ஓஷோவில் ஆரம்பித்து ஜக்கி வரையிலும் சக்கைப் போடு போடுகிறார்கள்.

அனுஜன்யா சொன்னது…

வித்தியாசமான கதை. நல்லா இருக்கு. கொஞ்சம் யோசிக்க வைத்தது. நிறைய யோசிக்க பயமா இருக்கு. வாழ்த்துக்கள்.

அனுஜன்யா

VIKNESHWARAN சொன்னது…

கதை நன்றாக இருக்கிறது நண்பரே...

//டிசம்பர்}6, செப்டம்பர்}11 //

டிசம்பர் 26 தானே? 6 என எழுதி இருக்கிங்க...

தமிழ்மகன் சொன்னது…

டிசம்பர் 26 என்பதுதான் சரி. மிக்க நன்றி நண்பரே.

தமிழ்மகன் சொன்னது…

சார் வணக்கம்.

நோக்கம் சிறுகதை உயிரோசையில் (உயிர்மை.காம்) படித்தேன்.

மற்றொரு தளத்தில் சிந்திக்க வைக்கிறது. துவக்கம் புராணக் கதை போல் இருந்தாலும் சம கால நிகழ்வுகளை இணைத்து எழுதியது உங்களின் சிந்தனை அடுத்த தளத்துக்கு சென்று கொண்டிருக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.
தட்டையான ஒரே நிகழ்வினை மட்டுமே கொண்ட சிறுகதை மொழியில் இருந்து, முன் பின்னான ஊடாட்டம் கொண்ட கதை சொல்லல் வாசகனுக்கு கதையை பற்றி சிந்திக்க ஒரு இடைவெளியை கொடுக்கிறது. ஒரே மூச்சில் படித்துவிட்டு அவ்ளோதானா என்று தூக்கி எறியமுடியாமல் செய்வது உங்களின் வெற்றி என்றே கொள்ளவேண்டும்.

உங்கள் சிந்தனை மற்றும் கற்பனை திறன் மற்றுமோர் தளத்தை அடைந்து வருவதாக நினைக்கிறேன். உங்களின் முன்னாள் தெய்வம் சிறுகதை தொகுதியில் வாசிக்க கிடைத்த கதைகளுடன் ஒப்பிடுகையில் நோக்கம் சிறுகதை உங்களுக்கான கதை மொழியையும் எழுத்து தளத்தையும் நிர்ணயிப்பது உங்கள் கதைகளே என்பதாக படுகிறது. (இக் கதை தற்போது எழுதி இருப்பின்).

எதற்காக கதை துவங்கியதோ அதன் குறிக்கோளை கடைசியில் அடைந்து விட்டது எனலாம். உண்மையில் சேது சமுத்திரத்தை ஆதரிப்போர் எதிர்போர் இரு தரப்பும் செய்ய வேண்டியது என்ன என்பதை சற்றே சிந்திக்க வைக்கும்.
எந்த நோக்கத்துக்காக துவங்கப் பட்டதோ அந்த நோக்கத்திற்கு எதிராக போகும்படியான நிகழ்வுகள் வரலாற்றில் நிறைய உண்டு. குறிப்பாக அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள்.

பாதுகாப்புக்கு படைக்கப் பட்ட ஆயுதங்கள் இன்று நமது இருப்பையே கேள்விக்கு உள்ளாக்குவதை கதையின் துவக்கத்தில் ராமன் பேசும் வரிகளால் உணர்கிறோம். இங்கு நோக்கம் எதிர் நோக்கதிற்கு வழி வகுப்பதை உணரலாம்.

எந்த நோக்கத்துக்காக காங்கிரஸ் மட்டுமல்ல மற்ற எல்லா கட்சிகளும் நிறுவனங்களும் திட்டங்களும் ஆரம்பிக்கப் பட்டதோ அதற்கு எதிரான நிலையில் அவை இயங்கி வருவதை அன்றாடம் பார்க்கிறோம்.

ஏழ்மையை போக்க ஆரம்பித்த NREGA திட்டம் துன்பத்தையே கொண்டு வருகிறது. அவர்களின் நிலையில் பெரிய மாற்றம் கொண்டு வரவில்லை. கூலிக்காக தனியாரிடம் போராடுவதை விட அரசிடம் அதை விட பல மடங்கு போராட வேண்டி உள்ளது. அதனால் ஏற்படும் இழப்புகள் ஏராளம் என்பதை ரெட்டனை போன்ற சம்பவங்கள் ஊசி வைத்து குத்துவதை போல சொல்லிக் கொண்டே வருகின்றன.

கடவுளின் பெயரால் திட்டங்கள் எதிர்க்கப்படும் போது மட்டும் கடவுள் முன்னணியில் நிற்கிறது. அல்லது அதற்கு பின்னால் உள்ள வாக்குகள் பயமுறுத்துகிறது. நம்மை நாம் காபற்றினலே போதும்.

கடவுளை காப்பாற்ற மனிதன் வேண்டும் என்றால் மனிதனே கடவுள்தானே?
விஷயம் அதுவல்ல. அதன் பின்னால் உள்ள அரசியல்.

மதம் வேறு ஆன்மிகம் வேறு. மதத்தை நம்பி ஆன்மிகம் இல்லை. ஆனால் ஆன்மிகத்தை நம்பித்தான் மதம் உள்ளது. இதை,

//"இறைவன் நோக்கமற்றவன். இல்லையென்றால் கொலைகளுக்கும் பூகம்பத்துக்கும் மதக் கலவரத்துக்கும் அவன் பொறுப்பேற்க வேண்டியதாகிவிடும். மனித சாபம் பொல்லாதது ஹனுமா''
"அப்படியானால் இறைவனின் வேலை?''
"இறைவனாக இருப்பதுதான்''//

என்ற வரிகளால் உணரலாம்.

ஆம் இறைவனை சும்மா இருக்க விடுங்கள். மற்றது தானாக நடக்கும். எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு பார்வையாளனாக கடவுள் இருப்பதுதான் இபோதைய தேவை. மதம் எனும் காட்டாறு வெள்ளத்தை கடவுளே வந்தாலும் இனி தடுக்க முடியாது.

சங்க பரிவாரங்கள் எல்லாம் சடுங்குகள் வழிபாடுகள் என்பதையே வலியுறுத்தும் விதமாக செயல் படுகின்றன. ஆன்மிகத்தின் அடுத்த படிக்கு மக்களை எடுத்து செல்ல அவை தவறி விட்டன. காரணம் அரசியல்.

அடுத்து எதிர் காலத்தில் பயணிக்கிறது கதை. அதுவே அதன் முடிவும் கூட.

விண் பயணத்தில் சென்று நமது அழிந்து போன இருப்பிடங்களை பார்ப்பது போல் உள்ளது. உண்மையில் குளோபல் வார்மிங் காரணமாக கடல் மட்டம் உயர்ந்து அழிவு ஏற்படுவதாக உள்ளது. ஆனால்

//"பூம்புகார் கடல் கொண்டபோது செட்டியார் வம்சத்தினர் நீரே இல்லாத மேடான இடத்தில் குடியேற விரும்பி சிவகங்கைப் பகுதிக்குப் போய், பத்துப்படி உயரத்தில்தான் வீட்டையே கட்டினார்கள். அவர்கள் கணித்தபடி இப்போது கடல், சிவகங்கைப் பகுதி வரை வந்து நிற்கிறது. இதோ இதுதான் ராமேஸ்வரம்.. சென்ற முறை வந்த போது ஓரளவுக்குத் தெரிந்தது'' என்றார் கைடு.//


அதாவது எதற்காக வீடுகள் கட்டப்பட்டதோ அதன் நோக்கம் மாற்றி கற்பனை கதையாக புனையப் படுகிறதோ அதை போல ராமர் பாலம் என்பதும் ஒரு வகையில் வேறு எதனாலோ/ எதற்காகவோ உருவாகி/கட்டப்பட்டு(?) இன்று அது ஒரு கற்பனையாக வேறு கதை கூறி சிக்கலில் சென்று விட்டது.

அது சரி மிதக்கும் கற்கள் கொண்டு பாலம் கட்ட முடிந்தது என்றால் அந்த அளவுக்கு டெக்னாலஜி இருந்தது என்றால் அதற்கு பதிலாக நல்ல பலமுடன் சிறு படகுகள் செய்திருக்கலாமே...எளிதாக போய் வந்திருக்கலாம் -;).

பாருங்கள் எதற்காக இந்த கடிதம் எழுத நினைத்தேனோ அந்த நோக்கத்துக்கு எதிராக சென்று கொண்டிருப்பதால்....முடித்துக் கொள்கிறேன்.

சிறந்த கதை என்பதை சொல்லவும் வேண்டுமா...? :)


க.ரகுநாதன்

தமிழ்மகன் சொன்னது…

எழுத்தாள நண்பர் ரகுநாதன் என் சிறுகதைக்கு எழுதிய விமர்சனம் இது.




சார் வணக்கம்.

நோக்கம் சிறுகதை உயிரோசையில் (உயிர்மை.காம்) படித்தேன்.

மற்றொரு தளத்தில் சிந்திக்க வைக்கிறது. துவக்கம் புராணக் கதை போல் இருந்தாலும் சம கால நிகழ்வுகளை இணைத்து எழுதியது உங்களின் சிந்தனை அடுத்த தளத்துக்கு சென்று கொண்டிருக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.
தட்டையான ஒரே நிகழ்வினை மட்டுமே கொண்ட சிறுகதை மொழியில் இருந்து, முன் பின்னான ஊடாட்டம் கொண்ட கதை சொல்லல் வாசகனுக்கு கதையை பற்றி சிந்திக்க ஒரு இடைவெளியை கொடுக்கிறது. ஒரே மூச்சில் படித்துவிட்டு அவ்ளோதானா என்று தூக்கி எறியமுடியாமல் செய்வது உங்களின் வெற்றி என்றே கொள்ளவேண்டும்.

உங்கள் சிந்தனை மற்றும் கற்பனை திறன் மற்றுமோர் தளத்தை அடைந்து வருவதாக நினைக்கிறேன். உங்களின் முன்னாள் தெய்வம் சிறுகதை தொகுதியில் வாசிக்க கிடைத்த கதைகளுடன் ஒப்பிடுகையில் நோக்கம் சிறுகதை உங்களுக்கான கதை மொழியையும் எழுத்து தளத்தையும் நிர்ணயிப்பது உங்கள் கதைகளே என்பதாக படுகிறது. (இக் கதை தற்போது எழுதி இருப்பின்).

எதற்காக கதை துவங்கியதோ அதன் குறிக்கோளை கடைசியில் அடைந்து விட்டது எனலாம். உண்மையில் சேது சமுத்திரத்தை ஆதரிப்போர் எதிர்போர் இரு தரப்பும் செய்ய வேண்டியது என்ன என்பதை சற்றே சிந்திக்க வைக்கும்.
எந்த நோக்கத்துக்காக துவங்கப் பட்டதோ அந்த நோக்கத்திற்கு எதிராக போகும்படியான நிகழ்வுகள் வரலாற்றில் நிறைய உண்டு. குறிப்பாக அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள்.

பாதுகாப்புக்கு படைக்கப் பட்ட ஆயுதங்கள் இன்று நமது இருப்பையே கேள்விக்கு உள்ளாக்குவதை கதையின் துவக்கத்தில் ராமன் பேசும் வரிகளால் உணர்கிறோம். இங்கு நோக்கம் எதிர் நோக்கதிற்கு வழி வகுப்பதை உணரலாம்.

எந்த நோக்கத்துக்காக காங்கிரஸ் மட்டுமல்ல மற்ற எல்லா கட்சிகளும் நிறுவனங்களும் திட்டங்களும் ஆரம்பிக்கப் பட்டதோ அதற்கு எதிரான நிலையில் அவை இயங்கி வருவதை அன்றாடம் பார்க்கிறோம்.

ஏழ்மையை போக்க ஆரம்பித்த NREGA திட்டம் துன்பத்தையே கொண்டு வருகிறது. அவர்களின் நிலையில் பெரிய மாற்றம் கொண்டு வரவில்லை. கூலிக்காக தனியாரிடம் போராடுவதை விட அரசிடம் அதை விட பல மடங்கு போராட வேண்டி உள்ளது. அதனால் ஏற்படும் இழப்புகள் ஏராளம் என்பதை ரெட்டனை போன்ற சம்பவங்கள் ஊசி வைத்து குத்துவதை போல சொல்லிக் கொண்டே வருகின்றன.

கடவுளின் பெயரால் திட்டங்கள் எதிர்க்கப்படும் போது மட்டும் கடவுள் முன்னணியில் நிற்கிறது. அல்லது அதற்கு பின்னால் உள்ள வாக்குகள் பயமுறுத்துகிறது. நம்மை நாம் காபற்றினலே போதும்.

கடவுளை காப்பாற்ற மனிதன் வேண்டும் என்றால் மனிதனே கடவுள்தானே?
விஷயம் அதுவல்ல. அதன் பின்னால் உள்ள அரசியல்.

மதம் வேறு ஆன்மிகம் வேறு. மதத்தை நம்பி ஆன்மிகம் இல்லை. ஆனால் ஆன்மிகத்தை நம்பித்தான் மதம் உள்ளது. இதை,

//"இறைவன் நோக்கமற்றவன். இல்லையென்றால் கொலைகளுக்கும் பூகம்பத்துக்கும் மதக் கலவரத்துக்கும் அவன் பொறுப்பேற்க வேண்டியதாகிவிடும். மனித சாபம் பொல்லாதது ஹனுமா''
"அப்படியானால் இறைவனின் வேலை?''
"இறைவனாக இருப்பதுதான்''//

என்ற வரிகளால் உணரலாம்.

ஆம் இறைவனை சும்மா இருக்க விடுங்கள். மற்றது தானாக நடக்கும். எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு பார்வையாளனாக கடவுள் இருப்பதுதான் இபோதைய தேவை. மதம் எனும் காட்டாறு வெள்ளத்தை கடவுளே வந்தாலும் இனி தடுக்க முடியாது.

சங்க பரிவாரங்கள் எல்லாம் சடுங்குகள் வழிபாடுகள் என்பதையே வலியுறுத்தும் விதமாக செயல் படுகின்றன. ஆன்மிகத்தின் அடுத்த படிக்கு மக்களை எடுத்து செல்ல அவை தவறி விட்டன. காரணம் அரசியல்.

அடுத்து எதிர் காலத்தில் பயணிக்கிறது கதை. அதுவே அதன் முடிவும் கூட.

விண் பயணத்தில் சென்று நமது அழிந்து போன இருப்பிடங்களை பார்ப்பது போல் உள்ளது. உண்மையில் குளோபல் வார்மிங் காரணமாக கடல் மட்டம் உயர்ந்து அழிவு ஏற்படுவதாக உள்ளது. ஆனால்

//"பூம்புகார் கடல் கொண்டபோது செட்டியார் வம்சத்தினர் நீரே இல்லாத மேடான இடத்தில் குடியேற விரும்பி சிவகங்கைப் பகுதிக்குப் போய், பத்துப்படி உயரத்தில்தான் வீட்டையே கட்டினார்கள். அவர்கள் கணித்தபடி இப்போது கடல், சிவகங்கைப் பகுதி வரை வந்து நிற்கிறது. இதோ இதுதான் ராமேஸ்வரம்.. சென்ற முறை வந்த போது ஓரளவுக்குத் தெரிந்தது'' என்றார் கைடு.//


அதாவது எதற்காக வீடுகள் கட்டப்பட்டதோ அதன் நோக்கம் மாற்றி கற்பனை கதையாக புனையப் படுகிறதோ அதை போல ராமர் பாலம் என்பதும் ஒரு வகையில் வேறு எதனாலோ/ எதற்காகவோ உருவாகி/கட்டப்பட்டு(?) இன்று அது ஒரு கற்பனையாக வேறு கதை கூறி சிக்கலில் சென்று விட்டது.

அது சரி மிதக்கும் கற்கள் கொண்டு பாலம் கட்ட முடிந்தது என்றால் அந்த அளவுக்கு டெக்னாலஜி இருந்தது என்றால் அதற்கு பதிலாக நல்ல பலமுடன் சிறு படகுகள் செய்திருக்கலாமே...எளிதாக போய் வந்திருக்கலாம் -;).

பாருங்கள் எதற்காக இந்த கடிதம் எழுத நினைத்தேனோ அந்த நோக்கத்துக்கு எதிராக சென்று கொண்டிருப்பதால்....முடித்துக் கொள்கிறேன்.

சிறந்த கதை என்பதை சொல்லவும் வேண்டுமா...? :)


க.ரகுநாதன்

LinkWithin

Blog Widget by LinkWithin